امروز حالو حوصله ی آپ کردن رو نداشتم. اما یهوو خود حوصله اش اومد.

 

اینو بگم که از این به بعد دیگه نمیخوام اسم آقامونو!  اینجا بیارم شماهایی هم که میدونید لطف کنید از این به بعد تو کامنتاتون اشاره ای نکنید. شاید از این به بعد بهش بگم ناما.

 

ناما روز پنجشنبه اومد اونم در حالیکه من داشتم توی مغازه براش هدیه ولنتاین میخریدم یهو سر رسید. زنگ زده بود خونه و فهمیده بود من رفتم مرکز تجاری و نگو آقا تمام مدت پشت سر من بوده. خلاصه من و ناما اومدیم بیرون و لاله حساب کرد و رفتیم خونه. اونم برام یه باکس گل خریده بود. گفت هدیه ات رو بعدا با هم میریم میخریم اما من دیگه نخواستم. چون مهم این بود که فقط این حرفو بهم زد.

یه خرس براش خریدم که عکسشو میزارم ببینید. به قول لاله خودش صدامون کرد. اسمش هم مظفر خیلی دوسش دارم  ناما هم خیلی دوسش داره. اینو چند بار با حرفاش و کاراش نشون داد. اما متاسفانه روز جمعه که خونه شون بودم مامانش حسابی مسخره کرد. زنیکه ی گنده هنوز نمیدونه با هدیه باید چطور برخورد کرد. حتی به هدیه ای که خودم قلاب بافی کردم رحم نکرد و حسابی بهش خندید.

 مامانم هم یه خودنویس که مال سی سال قبل بود داد بهش. قبلا گفته بود اینو میدم یه کسی که عرضه داشته باشه و خب نصیب ناما ی من شد.

همین رفتار مامانش باعث شد تا روز شنبه ناما خیلی بیخود گیر بده به من که این چیه برای من خریدی مگه من بچه ام. من که میدونستم از کجا آب میخوره. ولی هیچی نگفتم. اگه میگفتم مامانت مطمئنم یه دعوای حسابی درست میشد. ولی بازم دیروز همه اش اسم مظفر رو میاورد. مطمئنم که دوسش داره. میگفت مظفر اینو بهم گفت. اونو بهم گفت.

آهان اینم یادم رفت بگم. دیدم انگار میخوان کاکائویی که لاله برای ناما خریده رو بزارن برای بچه ی داداش ناما. منم دقیقا  آره این شکلی شدم. گفتم ناما جان چایی بریزم با کاکائو بخوریم؟ گفت نه شما بشین خودم میریزم. و من نذاشتم که هدیه ی ناما سر از شکم اون فسقل بچه در بیاره. خوشم نمیاد ازششششششش. البته بماند که مامانم گفت کار بدی کردم.

روز یکشنبه هم رفتیم بهارستان کارتمونو سفارش دادیم که نمونه ای که توی مغازه ازش عکس انداختم رو میزارم ببینید. مطمئنم هرکس ببینه شاخ در میاره. سلیقه و خواست دوتامون بود. از بس من عاشق خرس بودمو هستم کارت عروسیمم دو تا خرس خوشگل شد.

بعد هم رفتیم باغ سپهسالار کفش خریدم. عکس اونا رو ندارم. یه جفت کفش کرم خریدم. اولین بار بود میرفتم سپهسالار. خیلی خوش گذشت. همه اش سعی میکردم کاری نکنم که ناما رو عصبانی کنم. خیلی به خودم قول داده بودم.  البته عصرش یه خورده دوباره عصبانی شد اما نذاشتم ادامه دار بشه. اولش منم خیلی بهش گیر میدادم اما میدونم همه اش بخاطر روزای قبل از عروسیه. خصوصا برای کسی که هیچ حمایتی از طرف خونواده اش نمیشه.

وای که یه عالمه حرف داشتم اما چون پستم طولانی شد خلاصه کردم.

راستی بچه های پرشن بلاگ من هنوزم نمیتونم وبلاگاتونو باز کنما. یکی به من بگه چه خبره.

 

عکسا رو هم ببینید.

راستی فینگلی گفت ناما اسم سختیه اما چون فعلا پیشنهاد جدیدی در دست نیست همین ناما خوبه. البته شاید به یاس تغییر پیدا کنه. :دییی

عزیزم TI AMO

 

ته دیگ: عکسا رو از یه سایت دیگه گذاشتم. امیدوارم این دفعه بتونید ببینید. آخه اون موقع خودمم نمیتونستم :دییی

  

+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت 16:32  توسط سمیر   | 

ازت متنفرم جادوگر عوضی کاش سایه ی نحست رو هیچ وقت روی زندگیم نبینم. روز اول یادته چطور خودتو شیرین کردی؟ میدونستم پوشالی هستی و چهره ات زود برام رو میشه.   دلم از دستت خیلی خونه.

 

هیچوقت تو زندگی آدمی نبودم که برای فرار از مشکلات فعلی ام بخوام به سمت مشکل دیگه ای هجوم ببرم. اما برای اولین بار از خدا میخوام دیگه هیچوقت به این شهر برنگردم. میخوام همیشه دربه در غربت باشم اما پیش کسی نباشم که حرفاش و دروغهاش بارها باعث بهم زدن زندگیم شده.

شاید بعدا حرفمو از خدا پس بگیرم اما با این چیزی که من ازت شناختم میدونم تا تو هستی جز بهم زدن زندگیم کار دیگه ای نمیکنی.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386ساعت 9:12  توسط سمیر   | 

روز و روزگار همونطور داره پیش میره. این سری که ؟ رفته خیلی بیشتر براش دلتنگ میشم. شبها همه اش خوابای آشفته میبینم. توی روز چیزیم نیس اما همینکه میخوابم نگرانی ها شروع میشه.

دیروز ... طوفان شدیدی اومده که باعث قطعیه برق شده. میترسیدم شارژ موبایلش تموم بشه. امروز بهم زنگ زد گفت توی یه مغازه ام گذاشتم موبایلم شارژ بشه. دیشب هم خوابگاهشون برق نداشتن.

چیزی ندارم بگم. همه اش حرف دلتنگیه. تازه نه روز گذشته و دلم قد یه دنیا برات تنگه. خدا کنه این روزا زود تموم بشه. خیلی کلافه ام. خیلی خسته ام. چقدر دوری سخته.

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 11:16  توسط سمیر   |